Pożywienie sokoła wędrownego

Zlewozmywaki Sokół wędrowny wyspecjalizował się w polowaniach podczas lotu. Najpierw krąży na wielkiej wysokości, a gdy pod nim wzbije się w powietrze ptak, np. szpak lub dzika kaczka, spada w dół bijąc mocno skrzydłami. Może przy tym osiągnąć szybkość samochodu wyścigowego, do 280 km/godzinę. Z łatwością dogania lecącego ptaka, unika jednak zderzenia: raczej rani ofiarę swymi szponami przy mijaniu jej, tak że powstaje chmura z piór. Jeżeli zraniona ofiara spadnie na ziemię, sokół ląduje koło niej i zabija ją jednym uderzeniem. Głównymi ofiarami są, zależnie od miejsca polowań, mewy w pobliżu kolonii lęgowej, gdzie indziej wrony, sójki, czajki, kukułki, gołębie, szpaki i inne ptaki średniej wielkości, które potrafią wzbijać się wysoko w powietrze. Inne informacje: Sokół wędrowny stał się symbolem zagrożonej przyrody. Jego stan liczebny zmniejszył się bardzo we wszystkich gęsto zaludnionych częściach świata. Z wielu miejsc zniknął całkowicie. Nie jest to tylko wynikiem ogólnego zagrożenia awifauny, lecz także działalności sokolników, którzy chętnie wykorzystują go do polowania. Dlatego w wielu zachodnich krajach ornitolodzy strzegą gniazda przez cały okres lęgu wszystkimi możliwymi środkami. Zagrożeniem są także trujące środki ochrony roślin, które dostają się do organizmu ptaka wraz z pożywieniem. Gromadząc się tam, mogą prowadzić do bezpłodności. Zawartość tych substancji w jajach sokoła jest miernikiem skażenia środowiska. W Polsce pod ochroną znajdują się ptaki i ich lęgi, oraz miejsca ich gniazdowania w promieniu do 500 m od gniazda. long distance phone card