Sokół wędrowny

leczenie nowotworów Długie skrzydła i krótki ogon. Z bliska można zobaczyć czarny wąs na boku szyi. Lot z szybkimi, płytkimi uderzeniami skrzydeł, przerywany krótkimi odcinkami lotu ślizgowego. Ubarwienie różne, zależnie od odmiany; ptaki dorosłe mają prążkowaną pierś, młode - brązowawą z podłużnymi kreskami. Środowisko: Jako powietrzny myśliwy sokół wędrowny nie jest związany z żadnym konkretnym biotopem. Występuje na całym świecie, omija jednak rozległe lasy i jednostajne równiny. Wybiera tereny, gdzie żyje dużo ptaków, np. doliny rzek wśród stepów, pobliże ptasich kolonii. Gnieździ się także na wieżach kościelnych w wielkich miastach, obok zdziczałych gołębi. Lęgi: Środkowoeuropejskie sokoły wędrowne trzymają się przez całe życie raz obranego terytorium lęgowego, mogą jednak mieć na nim kilka miejsc lęgowych. Znajdują się one najczęściej w szczelinach skalnych, ale także na terenach bez skał, w opuszczonych gniazdach innych dużych ptaków. W ostatniej dekadzie marca samica składa 3-4 jaja; wysiadywanie trwa około 29 dni. Młode pozostają w gnieździe dokładnie 35 dni. Rzadko wylatuje z gniazda tyle młodych, ile zostało złożonych jaj. W sierpniu młode usamodzielniają się i opuszczają rodzinne strony. Przede wszystkim do nich, jak też do sokołów z dalekiej północy, pasuje nazwa sokół wędrowny. kancelaria prawna warszawa